پس از اعتراضات پرشور مردم ایران برعلیه کودتا و نظام، حکومت راه دیگری را جز سرکوب و خفقان نیافت. این حکومت در ادامه‌ی کودتای‌ خود قصد دارد صحنه‌ی خیابان‌ها را صحنه‌ی ایجاد رعب و وحشت کند و از هر طریق ممکن قدرت‌نمایی کند تا بلکه قدرت از دست رفته و ناتوانی‌اش را در مقابل سیل خروشان مردم به دست گیرد.طرح «ایجاد امنیت اجتماعی»، «مبارزه با مزاحمین نوامیس»، ‌«گشت‌های ارشاد و نسبت‌یاب» مدل قبلاً تکرارشده‌ی حزب‌الله و کمیته‌های انقلاب در برخورد با مردم هستند تا رعب و وحشت را در مردم نهادینه و از این طریق، پتانسیل اعتراضی جامعه را هم‌چنان سرکوب کنند و مخفی نگه دارند. حجاب اجباری تنها بهانه‌ی موجود برای سرکوب مردم است

یکی از نمونه‌های موفق این برنامه‌ریزی، برنامه‌ریزی حکومت اسلامی ایران در مقابله سیستماتیک با جنبش‌های احتمالی داخلی است. تظاهرات‌های گاه و بی‌گاه بخشی از کاربلدان و مزد‌بگیران حکومت اسلامی از ابتدای قیام مردمی۵۷ تا‌کنون یکی از نمونه‌های بارز موفقیت این برنامه‌ها است. شعارهای مرگ بر آمریکا، شوروی، انگلیس، فرانسه، اسراییل در راهپیمایی‌های مناسبتی این گروه، بخشی از همین برنامه‌ریزی سیستماتیک برای سرکوب مخالفان است. بدیهی است که دستگاه عریض و طویل تبلیغاتی حکومت حضور این عده را در خیابان‌ها حضور پرشکوه مردم نامیده و از این طریق راه را برای حضور اپوزیسیون می‌بندد. چرا که حضور اپوزیسیون در این شرایط باز هم از طریق همان دستگاه‌های عریض و طویل حکومتی و تبلیغات‌شان به عنوان دست‌نشاندگان بیگانه و مخالفین خواست مردم نمود داده شده و کار دستگاه‌های سرکوب را با جرم‌های از پیش تعیین شده ساده می‌سازد. روشی که سال‌های سال است جمهوری اسلامی در برابر هرگونه معترضی از هر طیفی چه چپ باشد یا راست، لیبرال باشد یا ملی‌مذهبی، ‌اصلاح‌طلب باشد یا سلطنت‌طلب به کار‌گرفته و گویا از آن موفق بیرون آمده است.

وقتی شبیه به کودکی که ندارد
پرچمش را به دندان می گیرد
تا موهای بلندش را جمع کند
و با چشم های ماده یوزپلنگ
رو در روی من بایستد
تا سینه ام را
جنگلی ستاره باران کند

مهم ترین مساله ای که هم اکنون ضرورت این باز اندیشی ها را نمایان می کند صف کشی کامل نیروها و روشن شدن مواضع کلی همه است که شاید ناروشن ترین انها مواضع رهبران اصلاح طلبان باشد. رهبران اصلاح طلبان هنوز مشخص نکرده اند که آیا نه گفتن شان مشخصا به مساله ی ولایت فقیه است و آری گفتن شان به جمهوری ایرانی ست یا تنها استراتژی مقطعی برای رسیدن به قدرت را یافته اند. این مواضع امکان حرکت اپوزیسیون های خارجی را برای همراهی و ارتقا به خط سوم دموکراسی از آنها سلب کرده است .

من نمی خواهم تحلیل فمینیستی ِ این مصاحبه را به انجام برسانم . چون چیزی که گفته شده بر همگان واضح و مبرهن است و ادبیات مرد سالارانه و حاوی تفکیک جنسی و ذهنیت آپارتاید نیازی ندارد که تحلیلی بر آن قرار گیرد چون من می دانم و شما هم می دانید که این حرف ها پشت شان ادیپی نهفته است از سر این که شاعر احساس می کند که جامعه ی شاعران پاداش عمل او را نداده است و حس می کند که دیگران با فریبکاری جای او را تصاحب کرده اند و اصلا حس نمی کند که اگر در میان جامعه مقبولیت و جای گاه ندارد باید به خودسازی های بیش تر بپردازد و در سبک های نو و تازه تجربه ای کسب کند و ابشخورش را از آبشخور بازی های دشمنان مردم جدا کند و به اردوگاه برابری طلبانه ی مردم بپیوندد.

جایی اگر آسمان به رنگ خود می بود
برای دلتنگی هات
آغوش سرشاری بودم
دستی برای برآوردن خواست هایت
حیف
اما دری بودم
که بر پاشنه ی سفر چرخید

For example,
As soon as she wants to grab me from this bed,
I’ll be a canoe that travels on your eyes,
And within this room that is far from the world,
I am a seaman,
Who pirates tears.
Do you want me to bring you the eyes of the moon?

اما همین که می آیی هستی میل به مستی به مفرط است

میل به دستی به پوست اش بکشی و شب باشد

و تمام شب را نفس را به نفس وکل ِ شی ٍ بلرزد در نفس نفس

راوی با ذهنیتی که از طبقه ی متوسط رو به بالای جامعه ی ایرانی تربیتی محیطی پذیرفته است و طبیعتا از ساخت سنتی آن نیز که مبتنی بر روابط مالکیت ، پاسداری از حریم هایی که در مالکیت ماست و ... که در نهایت هم همین ساخت را به امر ازدواج که رابطه ای انسان محور و بر پایه ی انسان-انسان است منتقل می کند و آن رابطه را هم طبق طبق همان سنت به انسان- شی/شی- انسان تبدیل می نماید و در آن پاسداری از حریم مالکیت حرف اول را می زند و مفهوم خوشبختی در همین است . پس در اینجا خوشبختی چیزی نیست جز فخر به داشته ها و حسرت دیگران به این داشته ها و مالکیت سوژه بر انسانی دیگر که طی رابطه ای سنتی مسخ و شی شده است و بیگانه پنداشتن او از ماهیت انسانی اش در تفکر . ذهنیت حاصل از این روابط اجتماعی و اقتصادی و در اصل فروکاستن نسان به کالا، سرکوب آزادی و میل به دیکتاتوریسم خرد است.

برای شروع بحث درباره ی مجموعه شعر " به وقت البرز" سروده ی مهرنوش قربانعلی راه های بسیاری به نظرم رسید ولی به تر این را دیدم که از بررسی کلی ودسته بندی آثار شاعرانه در یک چشم انداز ِ باز استفاده کنم . گرچه من سعی و تلاشی بسیار را برای افزودن ظرفیت و گسترش امکانات شعر و شاعری را مهم ترین مولفه و در واقع نقطه ی استراتژیک این مجموعه می دانم .

اتفاقاً اگر كم تر سرسري مي نگريستيد و سليقه ي هنري تان با اين نوع كمي انعطاف نشان مي داد و سيمان دگماتيسم كمي منعطف تر بود به راحتي در مي يافتيد كه ضعف اين نوع شعر ها كه آن موقع مي سروديم نه در غافلگيري مخاطب كه اتفاقاً نقطه ي قوت شان است و نه در نداشتن پيام بل كه ميان موازنه ي قدرت فرم و محتواست . ضعف اين شعر ها از جايي كه شما وارد شده ايد و باز هم از ديد من مي توانست توجه بيش از حد به فرم و بيان متفاوت و انگيزه ي نو گرايي افراطي باشد نه در نداشتن پيام ! اي كاش كمي با دقت تر عمل كرده بوديد ومن مجبور نبودم كه بگويم كه شما منتقد خوبي نيستيد .

با بينش عميق تري از روي ِ آينده نگري در خواهيم يافت كه هزينه ها گرچه از سوي ِ برابري طلبان طاقت فرسا و بيش تر در كوتاه زمان به چشم آمده اما هزينه نهايي هزينه اي است كه سنت و بنيادگرايي اش در اين پافشاري براي جلوگيري از افول خويش در اين بازي به گرو نهاده و در نهايت سود آوري اي در بلند مدت براي او نخواهد بود ،

آری
خبر آنچنان بود
و بعد
اتاق ِ اردیبهشت آنچنان ِ سرما بود

در 9 مارس، يعني يك روز پس از روز جهانی زن، جمع کثیری از هنرمندان و شاعران این روز را گرامی داشتند و به اين بهانه اشعارشان را در باره این روز ومسائل زنان برای حاضران خواندند. پویا عزیزی شاعر و ازاعضای کمپین مجری این برنامه بود كه با معرفی کمپین به هنرمندان و شاعران حاضر برنامه را آغاز کرد. این برنامه با سخنرانی پگاه احمدی در خصوص ادبیات زنان و شعر زنانه آغاز و پس از آن با شعر خوانی شاعران حاضر ادامه يافت، در اين برنامه همچنين تعدادي از اعضا كمپين نيزبه یاد عالیه اقدام دوست و روناک صفارزاده اشعار خود را به زندانیان برابری خواه تقدیم کردند.

اگرچه شاعر در مجموعه ي تهي بر معماري زبان و واكاوي عناصر دروني نوشتارش اصرار مي كند اما حضور عاطفي واژه هايش از شعر زبان - مدار او شعري ملموس ، كنش مند و وفادار به شاعرانگي كلامي ساخته است به نظر مي رسد كه مخاطباني هم كه از خواندن شعر زبان - مدار به هر طريقي روي گردانند در مواجهه با متن شعر هاي تهي با شاعري عاطفي و درون نگر مواجه مي شوند و در اين مواجهه چاره اي جز پذيرش زبان - مداري ِشاعرانه در اين مجموعه ندارند

در شعر های پویا عزیزی علیرغم ِ این که کتاب تهی با شعری چالشی و اجتماعی "شما هیچ وقت عوض نمی شوید " آغاز می شود ، ولی سویه های غالب نگاه و نگرش او بیش تر در بخش های ِ گشای ِ 1 تا 3 نمود یافته اند ، یعنی نگاهی که به بهانه یا اتکای عشق به مرور رمزگشایی ، تجزیه –تحلیل و کشف و شهودی درونی و انسانی دست زده است و رویکردی که با واگویه های درونی و موشکافی در آن چه حول ِ محور ِ من شکل می گیرد ، می خواهد به شناسایی ِ هستی بپردازد و آن را بازتاب دهد :

آرام باش... بلندترین موج
آرام باش
درآن هنگام که تو دست نابودکننده ات را پایین می آوری
این تخته پاره های نقاب پوش عریان خواهند شد
و چه چشمان گستاخی
که از شرم فرو خواهند ریخت

تا آنجا که به معنا مربوط می شود، پویا عزیزی تلاش در جهت استقلال زبانی دارد و سعی می کند در کناراین تجارب، به زبان و فرم خاص خودش برسد. او در تکراربازی ها و فرمول بندی های از پیش تعیین شده، اسیرنشده و آن قدر خلاقیت و شجاعت دارد که از پیشینیان خود فراتر رود و

دانلود کتاب تهی

از دو پهلویی و سویه های مبهم مدخل بالا که بگذرم ایراد توضیحاتی در رابطه با مقاله ی پست مدرن به عنوان یک نظریه از آقای رضا روشنی ، که متاسفانه نه اسم ایشان را جایی دیده ام و نه شنیده ام و گمان ام هم آمد که مستعار است ، ضروری می نماید .

پوپولیسم که قرار است در صورت و مفهوم رفتار های اجتماعی همه چیز را یکسان سازی کند و از برجسته سازی تفاوت ها یا ایجاد تفاوت ها خودداری کند . گرایشی که در راستای مردمی کردن(عامی کردن) و یا به شکل

از دست اوضاع جفا و جور و دستگیری و اختناق و سانسور و آدم های وابسته به قدرت کثیف و پیدا و آدم های مستقل نمای با رابطه های کثیف کم دلم خون نیست این را گذاشته ام به یک سو و در سوی دیگر خوب این جماعت شاعر و نویسنده را می شناسم و دلم را خوش کرده ام که خیلی قر و قاطی نیستم

تلفن زنگ می زند ، زنگ می زند ، و بعد می فهمی که ای کاش این زنگ لعنتی قطع شده بود و یا اصلن زمان در یکی دو ساعت پیش از این ایستاده ، تلفن را بر می داری . خوش و بش می کنی اما صدا غمگین است . می گویی بهبود جان بگو و می گوید منصور حالش خراب است خیلی و همین امشب و فرداست که تمام .

یچ وقت به این فکر نکرده بودم که او اول شروع می کند یا من ! شعر را می گویم . یعنی هروقت شروع می شد ، به هرحال ادامه پیدا می کرد و تمام می شد . بازهم به این فکر نکرده بودم که من تمام اش می کنم یا خودش خودش را تمام می کند یعنی به اتمام می رساند . بعد تر که فکر کرده بودم دیدم نمی شود میان "من" به هنگام سرو دن " او" و " او" به هنگام سرایش " من "تمایزی گذاشت.

در این مملکت ما که گل و بلبل اش روزی نامیدند و بر مدار شعر می چرخیده هر چه سخن وری و سلوک و فلسفه و عرفان بوده کم نبوده از این قضایا به خصوص در این روزها که ناجوانمردانه تر ست و با این آدم ها که ایستاده اند ستبر بر موضع تحجرشان و گاه گاهی دستی به گوشه ی سبیل (ببخشید سبیل برای خودش داشته روزی) ریش شان می کشند و احتمالاً صدای چرق کشته شدن شپشی هم می شنوی چه خواهی یا بیش تر چه توانی کرد .