پویا عزیزی
pooyaazizi@gmail.com
دو شعر تازه
1
با من بودن و از من نبودن
دین ِ تو بود
افسوس
که تو ایمان داشتی !
حالا دوباره تنهایم
و نمی دانم
درختها
در محله های پناهندگی
برای که گل می دهند
2
جایی اگر آسمان به رنگ خود می بود
برای دلتنگی هات
آغوش سرشاری بودم
دستی برای برآوردن خواست هایت
حیف
اما دری بودم
که بر پاشنه ی سفر چرخید
|