من نمی خواهم تحلیل فمینیستی ِ این مصاحبه را به انجام برسانم . چون چیزی که گفته شده بر همگان واضح و مبرهن است و ادبیات مرد سالارانه و حاوی تفکیک جنسی و ذهنیت آپارتاید نیازی ندارد که تحلیلی بر آن قرار گیرد چون من می دانم و شما هم می دانید که این حرف ها پشت شان ادیپی نهفته است از سر این که شاعر احساس می کند که جامعه ی شاعران پاداش عمل او را نداده است و حس می کند که دیگران با فریبکاری جای او را تصاحب کرده اند و اصلا حس نمی کند که اگر در میان جامعه مقبولیت و جای گاه ندارد باید به خودسازی های بیش تر بپردازد و در سبک های نو و تازه تجربه ای کسب کند و ابشخورش را از آبشخور بازی های دشمنان مردم جدا کند و به اردوگاه برابری طلبانه ی مردم بپیوندد.

راوی با ذهنیتی که از طبقه ی متوسط رو به بالای جامعه ی ایرانی تربیتی محیطی پذیرفته است و طبیعتا از ساخت سنتی آن نیز که مبتنی بر روابط مالکیت ، پاسداری از حریم هایی که در مالکیت ماست و ... که در نهایت هم همین ساخت را به امر ازدواج که رابطه ای انسان محور و بر پایه ی انسان-انسان است منتقل می کند و آن رابطه را هم طبق طبق همان سنت به انسان- شی/شی- انسان تبدیل می نماید و در آن پاسداری از حریم مالکیت حرف اول را می زند و مفهوم خوشبختی در همین است . پس در اینجا خوشبختی چیزی نیست جز فخر به داشته ها و حسرت دیگران به این داشته ها و مالکیت سوژه بر انسانی دیگر که طی رابطه ای سنتی مسخ و شی شده است و بیگانه پنداشتن او از ماهیت انسانی اش در تفکر . ذهنیت حاصل از این روابط اجتماعی و اقتصادی و در اصل فروکاستن نسان به کالا، سرکوب آزادی و میل به دیکتاتوریسم خرد است.

برای شروع بحث درباره ی مجموعه شعر " به وقت البرز" سروده ی مهرنوش قربانعلی راه های بسیاری به نظرم رسید ولی به تر این را دیدم که از بررسی کلی ودسته بندی آثار شاعرانه در یک چشم انداز ِ باز استفاده کنم . گرچه من سعی و تلاشی بسیار را برای افزودن ظرفیت و گسترش امکانات شعر و شاعری را مهم ترین مولفه و در واقع نقطه ی استراتژیک این مجموعه می دانم .

اتفاقاً اگر كم تر سرسري مي نگريستيد و سليقه ي هنري تان با اين نوع كمي انعطاف نشان مي داد و سيمان دگماتيسم كمي منعطف تر بود به راحتي در مي يافتيد كه ضعف اين نوع شعر ها كه آن موقع مي سروديم نه در غافلگيري مخاطب كه اتفاقاً نقطه ي قوت شان است و نه در نداشتن پيام بل كه ميان موازنه ي قدرت فرم و محتواست . ضعف اين شعر ها از جايي كه شما وارد شده ايد و باز هم از ديد من مي توانست توجه بيش از حد به فرم و بيان متفاوت و انگيزه ي نو گرايي افراطي باشد نه در نداشتن پيام ! اي كاش كمي با دقت تر عمل كرده بوديد ومن مجبور نبودم كه بگويم كه شما منتقد خوبي نيستيد .

آرام باش... بلندترین موج
آرام باش
درآن هنگام که تو دست نابودکننده ات را پایین می آوری
این تخته پاره های نقاب پوش عریان خواهند شد
و چه چشمان گستاخی
که از شرم فرو خواهند ریخت

از دو پهلویی و سویه های مبهم مدخل بالا که بگذرم ایراد توضیحاتی در رابطه با مقاله ی پست مدرن به عنوان یک نظریه از آقای رضا روشنی ، که متاسفانه نه اسم ایشان را جایی دیده ام و نه شنیده ام و گمان ام هم آمد که مستعار است ، ضروری می نماید .

یچ وقت به این فکر نکرده بودم که او اول شروع می کند یا من ! شعر را می گویم . یعنی هروقت شروع می شد ، به هرحال ادامه پیدا می کرد و تمام می شد . بازهم به این فکر نکرده بودم که من تمام اش می کنم یا خودش خودش را تمام می کند یعنی به اتمام می رساند . بعد تر که فکر کرده بودم دیدم نمی شود میان "من" به هنگام سرو دن " او" و " او" به هنگام سرایش " من "تمایزی گذاشت.

یدایی نحله های جدید در ادبیات و به خصوص شعر بی شک حاصل دگرگونی های اجتماعی و فلسفی ست که نمود خود را با تاثیر بر ادبیات به نمایش گذاشته اند

قایل بودن شما در نوع قراردادی از پیش تبیین شده تان به نام های مقرر تصویر درونی و تصویر بیرونی و توضیح آن که در مقاله ی تان رفته است کمی انگار ابهام دارد برای من و شاید برای مخاطبی یا مخاطبانی همسان که به تعریف ها و اصولن درستی اصطلاحات

گاه شعرى کوتاه ومنسجم اما درپى گيرى هاى خودش بلند ذهن را چنان به خود مشغول مى کند که حس مى کنى اگر ننويسى خود را از لذت جاودانه ى شناخت محروم ساخته اى.اين که گاه بهانه اى دست مى دهد تا آن چه را که در سر دارى به زبان و سپس

انسان هميشه در توجه اش مرگ را دارد و مرگ هم متوجه ى اوست . در واقع مرگ ، شيء سان او را به انتظار نشسته است و اين در ذهن اوست که شکل مى گيرد . مرگ هميشه از اين لذت و امتياز برخوردار بوده که خودش ببيند ، بى ان که ديده شود . چهره ى پريده رنگى ست اما غالب وقتى که در برابر انسان هنرمند قرار مى گيرد چون هم اين متوجه اوست و در کمين، هم او متوجه اين پس در واقع هردو پريشان اند و از گير و دار نبرد آن که پيروز به رامش گاه مى ايد هردوى آن هايند .

ذهنیت های زنانه از میان تجربه های متفاوت که حاصل برخوردهای متفاوت جنس محورانه اند ، از میان ِ زمان ، سر برآورده و گاه لحن ها ، دایره های واژگانی ای متفاوت ، و گویش متفاوت مخصوص به خودی را به وجود آورده که حاصل آبستنی ِ زبان معیار در برابر برخورد و آمیزش ِ فرهنگی جنس محورانه است . اما این پدیده های جدید با وجود شان و اثبات آن ، ناسازگاری هایی را با ارزش های مردانه

این روزها( که دیگر نه البته وشاید هم کم تر ) در محافل روشنفکری و مطبوعات کشورمان به بحث ظاهرا" داغ در گذشته ی ِ ، « پست مدرنیسم » پرداخته می شود و هر که از سر عقل و دانش و از سر ِ تعصب و رگ ِ گردن به موافقت و مخالف ات با آن می پردازد و بعضی ها هم البته پُزِ

کی از بحث های همیشه مطرح و پایان پذیرفته ، بحث تفاوت است بینِ شعر با نثر ، که از دیرباز همراه شاعران و شعرسرایی شان بوده و هست ؛ و به خصوص از زمانی شدید تر شده است که ما وزن عروضی را از شعر گویی مان اخراج کرده و خواستیم دستِ باز تری داشته باشیم ، تا شعر بگوییم و جز گفتن ِ شعر غمی دیگر ما را نه حاصل . اسیر ِ وزن و بی هوده گی نشویم و از وقتی _